Oluja u ljudskom obličju
Kada se Toširo Mifune prvi put pojavljuje u filmu „Pijani anđeo“ (1948), on ne ulazi u kadar – on ga napada. Njegovo prisustvo je fizička manifestacija kinetičke energije koja prkosi statičnosti kadra. Kao Matsunaga, mladi gangster oboleli od tuberkuloze, Mifune demonstrira glumački stil koji će postati njegov zaštitni znak: spoj animalne agresije i duboke, gotovo dečije ranjivosti. Njegov hod, način na koji naglo zaustavlja pokret i ona specifična, prodorna mimika, sugerisali su da glumac ne interpretira ulogu, već da se bori za opstanak unutar celuloidne trake.
Od mandžurskih stepa do Toho studija
Mifuneov život pre filma bio je obeležen vojnim iskustvom u Drugom svetskom ratu, gde je služio u vazduhoplovnoj jedinici zaduženoj za fotografiju. Ta blizina mehanici i vizuelnom beleženju stvarnosti, uz surovost vojničkog života u Mandžuriji, oblikovala je njegovu disciplinu. Nakon rata, slučajnost ga je dovela na audiciju u studio Toho, gde je njegova odbijajuća, gotovo prkosna energija privukla pažnju Akire Kurosave. Za razliku od tadašnjih japanskih glumaca koji su negovali stilizovanu, pozorišnu suptilnost, Mifune je doneo sirovost koja je bila u potpunom skladu sa posleratnim japanskim nihilizmom.
Simbioza: Mifune i Kurosava
Saradnja između Mifunea i Kurosave predstavlja jedan od najplodonosnijih kreativnih odnosa u istoriji filma. Kurosava je u Mifuneu video savršenu glinu za svoje vizuelne eksperimente. U filmovima poput „Rašomon“ (1950) i „Sedam samuraja“ (1954), reditelj je koristio Mifuneovu sposobnost da menja emocionalni registar u sekundi. Dok je Kurosava postavljao geometriju kadra, Mifune je bio taj koji je razbijao tu geometriju svojim nepredvidivim pokretima. Njihov odnos nije bio odnos reditelja i glumca, već odnos vajara i živog materijala koji se opire, čime se dobijala neophodna tenzija koja filmove čini pulsirajućim.
Arhitektura gesta i ključne uloge
Mifuneov glumački registar počivao je na tri stuba: intenzivnom pogledu, kontrolisanoj napetosti mišića i specifičnom vokalnom baritonu koji je rezao tišinu. U filmu „Sedam samuraja“, njegov lik Kikuchiyo je hibrid – on nije pravi samuraj, već seljak koji imitira ratnika. Mifune ovde briljira u fizičkoj komediji koja prelazi u tragediju. U „Jojimbu“ (1961), pak, on stvara arhetip lutajućeg ronina čiji je jedini alat za preživljavanje sarkazam i brzina ruke. U „Krvavom prestolu“ (1957), adaptaciji Šekspirovog „Magbeta“, Mifune kroz pokrete tela dočarava unutrašnje propadanje čoveka opsednutog vlašću, dok u „Crvenobradom“ (1965) pokazuje zapanjujuću sposobnost za empatiju i suzdržanost. Svaka od ovih uloga pokazuje njegovu sposobnost da transformiše fizičku prisutnost u metafizičku težinu.
Kraj jedne epohe i večni odjek
Nakon razlaza sa Kurosavom, Mifune se okreće internacionalnoj produkciji, ali njegov rad u Japanu ostaje temelj moderne glumačke škole. On nije bio glumac koji se prilagođavao kameri; on je bio glumac koji je primoravao kameru da ga prati. Njegov uticaj doseže od vesterna Serđa Leonea do savremenih akcionih koreografija. Toširo Mifune je ostao simbol dostojanstva u porazu i beskompromisnosti u umetnosti, ostavljajući iza sebe opus koji svedoči o tome da je ljudsko telo najmoćniji instrument kojim filmska umetnost raspolaže.